Belijdenis van de Doopsgezinde Vermaning Noordhorn

Ik bood de zoeker ruimte, milde wetten
geen dwang of dogma in mijn lichte zaal.
Men deelde hier het brood en het verhaal
om vrij de stap naar charitas te zetten.

De oude preekstoel hulde zich in zwijgen
mijn open kring werd kleiner met de dag.
Waar ik voorheen de mondige mens nog zag
voel ik nu leegte langs de muren stijgen.

Mijn open deuren en mijn grote ramen
zien vrij, verlicht elan naar binnen stromen
het dorp herleeft en zoekt een nieuw begin.

Hier komt men voor cultuur en kunst tezamen
de vrome rust maakt plaats voor nieuwe dromen
het oude huis behoudt zijn diepe zin.

Kerk of vermaning
In een geschikte dichtvorm 
Een haiku misschien?

Zo af en toe is
Voor het zingen de kerk uit
Geen vermaning waard 

Mysterieuze vermaningen

Het Westerkwartier heeft een zeer rijke historie
van sagen waarin de waarheid verdronken is,
zoals Beetke van R. met haar verrijzenis
als nevelsliertig wit wief in eeuwige glorie.

Zij vervolgde onbeschaamd de dopers, verdorie!,
juist hen, voor wie Jezus óók een goed voorbeeld is.
Of neem Rudolf de M: die had 't schandelijk mis
met zijn moord op mannen, ter heterovictorie.

Dan liever Dolorosa, de zorgende non
die zich verbond aan een gewonde Spaanse strijder;
zij schreef hem een liefdesbrief, maar wist dat 't niet kon.
In stilte had zij alle dagen veel te lijden,

net als 't betrapte meisje van de schelpengrot:
dat schaamde zich daarna zelfs helemaal kapot.

Volgt!

SAMEN
Jij bent de hand, ik ben de voet
Wij zijn allebei nodig
Wat ik niet kan, kun jij juist goed
Niemand is overbodig
 
Dat is geen vloeken in de kerk
maar zeker wel ons hoofdkenmerk
Alleen samen staan we sterk
in de opbouw van ons werk

VERMANING
Vermaning, wat doet dat met mij
Ik denk aan opgeheven vingers
“Wee u gemeente, hier geen stampij
van al te wilde swingers,
geen ruzie door een slempartij”
De tijden zijn veranderd, ongekend
Al drieënvijftig jaar een rijksmonument